BPIMblog

To tweet or not to tweet...

2011-03-13T22:25:00.008+01:00

Er is al heel lang veel te doen over de sociale media. Dan rijst vanzelf de vraag: "moet ik hier ook wat mee? En wil ik dat wel?" Hoe zichtbaar en kwetsbaar ben je en wil je zijn wereldwijd.

Nou, LinkedIn vond ik al snel helemaal prima. Dit is toch een voornamelijk zakelijk forum wat mijn rationele brein prima kon volgen en verantwoorden. Maar de meer persoonlijke platforms zoals facebook, hyves en twitter ben ik tot nu toe angstig uit de weg gegaan. Tja, je weet niet waar je aan begint hè.

Maar steeds meer hoor dat ook bedrijven zich profileren op twitter en facebook. Als je dan met een nieuwe onderneming start die internationaal draagvlak en bekendheid zoekt, kun je dit dan nog links laten liggen? Laat je daarmee geen kansen voorbij gaan? Als je deze nieuwe media niet gebruikt, hoe wil je dan internationaal en zelfs globaal gaan werken? Al deze vragen en overwegingen hebben me doen besluiten om in geval zakelijk toch maar eens te gaan tweeten.

Inmiddels zijn we nu een drie maanden verder en merk ik dat ik graag meer zou delen en lezen dan via mijn zakelijke account logisch zou zijn. Dus misschien dan toch maar zelf ook maar in het diepe gaan springen denk ik. En ja hoor, eindelijk heb ik de stap gewaagd en ben aan het tweeten geslagen. Nog wel incognito weliswaar, maar als het goed bevalt zal dat waarschijnlijk snel veranderen. En wat blijkt: het is hartstikkel verslavend! Voor je het weet zit je uren te zoeken naar apps voor je telefoon om ook onderweg snel berichtjes de wereld in te sturen. Het moet toch niet gekker worden. En dat allemaal in 2 dagen tijd!

Is dit een eerste stap op weg naar geroutineerd gebruiker van de sociale media? Wie weet. Ik ga later dit jaar in elk geval onderzoeken of facebook ook niet in elk geval een profiel van ons bedrijf mag verwelkomen.

De wonderlijke kracht van bewuste intentie

2009-11-18T16:32:00.004+01:00

Een boek dat voor mij een inspiratiebron is gebleken is De wonderlijke kracht van bewuste intentie van Esther en Jerry Hicks. De afsluiting geeft een aardige samenvatting:

"Volgens mij hebben jullie het te pakken. We denken niet dat er nog iets te bespreken valt dat je meer helderheid zou brengen over de vragen die je bezighouden. We weten dat alles waar je inzicht over hebt gekregen, wat je wilde weten, op de een of andere manier aan de orde is gekomen, en in veel gevallen meerdere keren en op meerdere manieren.
We willen je zeggen dat we dit allemaal veel te veel opblazen...dat het leven leuk zou moeten zijn en dat de basis van je even vrijheid is... en dat die groei onvermijdelijk is... en dat jullie het helemaal waard zijn. Als je je zou ontspannen, en je poes zou aaien, en je voeten in de beek zou laten bungelen en daarop zou fucussen... en tijd zou droobrengen met de mensen die je het beste gevoel geven, en boeken zou lezen die je het beste gevoel geven, en naar films zou gaan die je het beste gevoel geven, en ritjes met de auto zou maken die je het beste gevoel geven, en aan aspecten van je collega's zou denken die je het beste gevoel geven... en aan je ouders zou denken op een manier die je het beste gevoel geeft, en lijstjes van dingen die je leuk vindt zou maken die je het beste gevoel geven, en kleding zou dragen die je het beste gevoel geeft, en voedsel zou eten dat je het beste gevoel geeft, en de dingen zou doen die je het beste gevoel geven, en de gedachten zou kiezen die je het beste gevoel geven... hmm, dan zou je je best goed voelen.
Dan zou het leven je bieden wat je verdient. Maar als je gelooft dat je hier bent om strijd te overwinnen, en als je gelooft dat er dinigen zijn die je moet bereiken, en als je gelooft dat je niet veel waard bent en je moet bewijzen wat je waard bent, en als je gelooft dat je moet wedijveren om hulpbronnen, dan raak je helemaal vervormd en loop je uit de pas met wie je werkelijk bent.
We weten dat velen van jullie veel van dit soort dingen hebben geleerd, en we kunnen voelen en horen hoe je worstelt om je weg in dit alles te vinden. Maar het is onze belofte aan jou dat het leven bedoeld is om leuk te zijn, en dat j ehet waard bent zonder een tol te hoeven betalen, en dat je als je een klein beetje kunt leren ontwspannen, en een klein beetje kunt leren het licht te houden, en te proberen meer humor in je leven te brengen, en te proberen speelser met anderen om te gaan, en wat minder met dingen te zitten en overal wat luchtiger mee om te gaan, en tegen de mensen om je heen (vooral je kinderen, je minnaar of partner) dingen te zeggen als: 'Maakt niet uit'. Of dingen te zeggen als: 'Nou, dat is me ook wat? Wat curieus toch'. Of dingen te zeggen als: 'Waarom maak ik zo'n enorme olifant van iets dat eigenlijk niet meer dan een minuscuul klein mugje is?' Met andere woorden, maak de drama's en de trauma's waar het maar enigszins mogelijk is, kleiner.
Sluit je niet aan bij groepen die de dingen grtoter willen maken dan ze zijn. Sluit je niet aan bij groepen die een schijnwerpen hebben gericht op de 'rotzooi in de grote wereldstad'. Met andere woorden, ga vanaf waar je bent, op zoek naar het beste dat je kunt vinden, en overdrijf het zoveel mogelijk vanaaf waar je bent en je zult zien dat de dingen onmiddellijk waarneembaar beter worden. En doe het nog een keer. En dan nog een keer. En nog een keer. En nog een keer...
Er is veel liefde hier voor jullie, en voor nu zijn wij voltooid."
Bron: Hicks, Eshter en Jerry. De wonderlijke kracht van bewuste intentie: over de kunt van toelaten (de leringen van Abraham), Barchem: Petiet, 2007
ISBN 978-90-75636-66-6

Nederlandse kwaliteiten op Europees niveau?

2009-10-29T13:56:00.008+01:00

Momenteel wordt het flink gespeculeerd of Jan Peter Balkenende de eerste president gaat worden van Europa. Het feit dat er toch weer iemand uit ons kikkerlandje voor een dergelijke positie naar voren wordt geschoven stemt tot nadenken. Wat hebben wij op die paar vierkante meters dat elders blijkbaar moeilijker te vinden is?

Wat maakt ons tot wat we zijn? Tja, wat doe je als je te klein bent om een machtstaat van betekenis te worden, niet beschikt over natuurlijke rijkdommen of grondstoffen waar iedereen op zit te wachten en meer mensen op een vierkante meter hebt wonen dan de meeste landen? Deze positie heeft ons in de loop der jaren een aantal kwaliteiten als volk gegeven, die we binnen de Europese politiek blijkbaar goed kunnen gebruiken.

Zelf niets te bieden? Verdien dan aan een ander!
Mede door de ligging aan de zee ligt Nederland gunstig als handelshaven voor Europa. Het is dan ook niet vreemd dat het handelen, en daarmee het onderhandelen ons volk in het bloed zit. Hierin zijn we groot geworden en het onderhandelen op Europees niveau is ons dan ook niet vreemd. Misschien is het dan ook niet vreemd dat onze politici zich daarin van nature beter thuis voelen dan de mensen die in een andere cultuur zijn opgegroeid en van oudsher eerder om macht streden.

Meewiegen op de wind
Nederland is natuurlijk maar klein. Wanneer de grote bomen ons heen veel wind vangen en heen en weer gaan, kunnen we meewiegen of te pletter gedrukt worden. En dus hebben we al snel geleerd om te gaan met de verschillende culturen om ons heen en proberen we zoveel mogelijk dezelfde taal (zowel letterlijk als figuurlijk) te spreken. We snappen ondertussen dat zaken doen in Noord Europa anders aangepakt moet worden dan zaken doen in Zuid Europa en weer anders in het Oosten, en weer anders…..

Praten, praten, polderen…
Het zal wel in het verlengde liggen van onze (onder)handelsgeest. Maar wat kunnen wij praten! Overleggen en consensus zoeken lijken wel tot de kernkwaliteiten van de Nederlander te behoren. Aangezien we als Europa nog altijd bestaan uit lidstaten die ervoor kiezen lid te worden of niet, is enige vorm van consensusvorming nodig. De methode met de botte bijl zal vast en zeker een stuk resultaatgerichter zijn. De vraag is echter hoeveel lidstaten bij dergelijk machtsvertoon nog lid blijven.

Solidair en verdraagzaam?
En is Nederland ook niet altijd gewend geweest voor elkaar te zorgen? Hoewel dit model wel enige scheuren begint te vertonen, zit deze solidariteit van oudsher wel in ons bloed. Met zoveel mensen op een paar vierkante meter is enige mate van solidariteit en verdraagzaamheid wel nodig. Zonder deze kwaliteiten komt binnen Europa ook weinig van de grond.

Ingegeven door onze geografische positie, beperkte aantal vierkante meters en de hieruit ontstane cultuur, hebben we blijkbaar enkele kwaliteiten weten te ontwikkelen die binnen de politiek op Europees niveau van pas komen. Zolang we dit maar koesteren en niet in onze valkuilen stappen, arrogant worden en onze “neder(land)igheid” vergeten, mogen we gepast trots zijn. Waar een klein landje groot in kan zijn!

Tweetalig 'grueëts'

2009-10-12T14:39:00.007+02:00

Het lijkt een steeds gebruikelijker fenomeen te worden dat kinderen tweetalig worden opgevoed. De wereld om ons heen wordt steeds gemakkelijker bereikbaar en door het reizen ontmoeten we mensen uit diverse windstreken en verschillende culturen. "Gemengde" relaties waarin partners van huis uit een andere taal spreken zijn normaal, Engels wordt zo'n beetje de internationale voertaal en mensen verhuizen vaker (tijdelijk) naar het buitenland voor het werk. Ach, en als je er consequent mee omgaat en kinderen zijn nog jong, dan pikken ze die twee of meer talen spelenderwijs vanzelf op. Je zou bijna denken, waarom sowieso niet tweetalig opvoeden! Dat geeft toch meteen een leuke voorsprong.

En toch blijkt er sprake te zijn van een zekere ambiguïteit in deze. Kijk maar naar de volgende voorbeelden: pa spreekt Nederlands, ma Spaans en onderling spreken ze Engels. Heel normaal dat de kinderen drietalig worden opgevoed. Ze willen immers zowel met de families in Spanje als die in Nederland kunnen communiceren. En begrijpen waar pa en ma het onderling over hebben is ook wel handig. Of deze: pa en ma vertrekken met het gezin naar Engeland. Onderling spreken ze Nederlands, maar de kinderen worden opgevoegd in een Engelstalige omgeving en school. Logisch toch dat wordt gekozen voor een tweetalige opvoeding. Maar nu de volgende situatie: pa spreekt Nederlands en ma een plaatselijk (Limburgs) dialect. Dan zou je toch denken: dezelfde situatie, maar dat ligt blijkbaar genuanceerder.

Tweetalig opvoeden van kinderen wordt vaak als positief gezien. Het geeft ze al een voorsprong mee voor later. Maar als het gaat om spreken van dialect binnen Nederland, zijn de geluiden anders. Het beïnvloedt de ontwikkeling van de Nederlands grammatica bij een kind in negatieve zin, de taalontwikkeling blijft achter en het werkt verwarrend, zo wordt gesteld. En waar zijn nu de voordelen gebleven die bij tweetalig opvoeden vaak worden genoemd? Zoals meer gevoel voor taal meekrijgen, van nature sneller kunnen schakelen tussen diverse talen. Is dat anders wanneer het gaat om dialect? Ja, want dialect is over het algemeen vooral een spreektaal. Dialect lezen gebeurt niet zo vaak en dialect schrijven doen de meesten bijna nooit. Maar toch...

Een tijdje geleden werd ik aan het denken gezet toen ik de vraag kreeg waarom ik eigenlijk dialect spreek en het ook nog overbreng op mijn kinderen. "Woeërum neet!" schreewt een defensief stemmetje in mij meteen, maar rationeel gezien is deze vraag heel legitiem. In je professionele leven kun je er wel eens last van hebben als een lokaal accent je ABN doorspekt en ik betrap me ook regelmatig op "verlimburgst Nederlands" waarbij de Nederlandse grammaticaregels aan de laars worden gelapt. Waarom niet dat stemmetje negeren en het afschaffen? Dat lijkt toch veel gemakkelijker.

Simpel: omdat het stemmetje zich niet laat negeren. Waarom niet? Bloed kruipt waar het niet gaan kan en afkomst verloochent zich niet. En hoewel de kinderen nu al af en toe worstelen met de verschillen tussen de Nederlandse grammatica en die van het dialect en woorden door elkaar halen, maakt het deel uit van de essentie van ons wezen. Het geeft een gevoel van verbondenheid, cultuur, historie zelfs.

Deze vraag heeft mij doen beseffen dat het niet iets is waar ik afscheid van wil nemen, sterker nog, dat het iets is wat ik graag stimuleer! En zo worden de zelfverzonnen liedjes voor de kinderen tegenwoordig steevast in het dialect gezongen en is - worstelend met een Weertlands woordenboek weliswaar - een eerste verhaal "in ''t plat" uit de pen gerold.

Dus zolang de talen in de wereld nog niet worden afgeschaft en we nog niet met z'n allen alleen nog maar Engels gaan praten, houd ik het plaatselijke dialect levend en heeft Veldeke Limburg er een lid bij.

't Gieët uch goot en gae huuërtj nog van mich!

"What are friends for..."

2009-10-10T00:02:00.006+02:00

Donderdag ben ik naar de vrienden-bijeenkomst van de Floriade geweest, waar de inmiddels 70 vrienden elkaar weer wat beter hebben leren kennen. Het is leuk te zien wat een diversiteit aan ondernemingen vertegenwoordigd is in de 70 mensen die aan bod zijn geweest. De redenen om vriend te worden van de Floriade 2012 zijn al net zo verschillend. Nou ben ik zelf vriend geworden vanuit zowel idealistische als zakelijke motieven en beide zienswijzen zag ik in Baarlo onderstreept. De middag was doorspekt met termen als duurzaamheid en cradle to cradle en vele ondernemers zien wat de Floriade gaat betekenen voor de regio en spelen hier met hun eigen organisatie op in. Floriade 2012 gaat regio Venlo op de kaart zetten en wie wil daar nu niet deel van uitmaken! Heerlijk om te zien en de ideeën te horen. Jongens, als jullie hulp nodig hebben bij de ontwikkeling, vertaling en/of implementatie denk ik graag mee. After all, what are friends for...